Wyciągamy trampki z szafy

Przyjeżdżając kiedyś do Wiecznego Miasta, nie poczułem się wcale jak Russell Crowe. Nie byłem w środku Koloseum, ale już sam widok oświetlonej areny daje dużo do myślenia. To co łączy filmowego Maximusa z dzisiejszym człowiekiem to prawda o wolności. Jest to jedna z podstawowych potrzeb ludzkości. Próbujemy do niej dążyć, jednak dla wielu zostaje nieosiągalnym marzeniem. A co mnie łączy z gladiatorem? Na pewno nie muskuły. Raczej moja ulubiona cecha, że nawet po największym upadku staram się wstać. Takim akapitem zaczynamy nową część cyklu „W trampkach do nieba”.

Przez tego typy historie można zacząć własną piękną przygodę. Czas najwyższy zacząć otwierać się na świat. Może warto wyjąć zakurzone trampki z szafy. Ciekawa jest etymologia naszych butów. Po pierwsze mamy bowiem słowo „tramp”, czyli określenie włóczykija, wędrowca, podróżnika. Wszystko przez to, że noszono je podczas wycieczek pieszych. Po drugie trampki to nawiązanie do młodości. Dzisiaj to część pewnej popkultury. Kiedyś dotyczyła ona młodych ludzi uprawiających jakiś sport (najczęściej koszykówkę).  Dzisiaj podstawowe szkolne wyposażenie nastolatka. Na koniec pikanterii dodaje mu amerykańskie tłumaczenie z slangu, którego nie podam. Idealne określenie wieku młodzieńczego - wzloty i upadki.

I autostopowa pielgrzymka na Jasną Górę

Dla osób, które z różnych powodów - zdrowotnych, zawodowych, czasowych, nie mogły trwać w kilkudniowym marszu mamy propozycję. I autostopowa pielgrzymka na Jasną Górę odbędzie się 10 sierpnia. Hasło naszego pielgrzymowania to „Kto by chciał Mi służyć, niech idzie za Mną”. Pielgrzymka jest wyrazem wdzięczności za tegoroczne Światowe Dni Młodzieży. Jest również pierwszą akcją kontynuującą przesłanie Jezusa, które powtórzył w Rio de Janeiro papież Franciszek - „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody”.

 Aktualizacja - godz. 19.30

Pokonaj 40 centymetrów

Podczas Światowych Dni Młodzieży w Rio ksiądz, który odpowiadał za organizację mojego wyjazdu, wygłosił kazanie. Zawarł w nim bardzo ciekawy termin, który świetnie obrazuje człowieka w czasie pielgrzymowania. Nieżyjący już psycholog Kazimierz Dąbrowski stworzył teorię dezintegracji pozytywnej. Sam termin jest pojęciem dość szerokim. Dla laika wystarczy jednak, że mówi o zdrowiu psychicznym jako dynamicznym procesie, który uwzględnia osiąganie wielopoziomowego dobrostanu.

Dąbrowski zwraca również uwagę na sferę duchową. Tutaj dochodzimy do sedna sprawy. W czasie pielgrzymki musi dojść do dezintegracji. Czegoś w rodzaju naszego wewnętrznego rozpadu, rozbicia. Może to być spowodowane trudnymi warunkami wyprawy. Relacjami z drugim człowiekiem, jeżeli pielgrzymujemy sami - samotnością. Możliwe, że wreszcie staniemy w prawdzie. Puzzle, które staraliśmy się układać do tego momentu, po nim nigdzie nie pasują.

Plecak na ramionach

Pielgrzymowania nigdy nie pojmie ten, kto nie postawi pierwszego kroku. Z małego doświadczenia wiem, że najtrudniej jest właśnie zacząć. Decyzja podjęcia samej wyprawy i próba jej realizacji - to już pielgrzymka. Resztę należy zostawić Bogu. Szlak pokaże nam bowiem o wiele więcej, niż byśmy chcieli.

 

Na początku musimy zadać sobie pytanie - dlaczego chcemy wziąć udział w pielgrzymce? To najważniejsza rzecz w przygotowaniach; nie zakup wygodnych butów i górskiego plecaka! Pielgrzymka to nie turystyczna wycieczka. Podstawowa różnica jest taka, że podczas podróży odkrywamy miejsca, a w czasie pielgrzymki - siebie. Jeżeli czujemy, że intencja, z którą wyruszyliśmy, została wysłuchana i coś w naszym życiu się zmieniło, jeżeli widzimy owoce - wtedy możemy powiedzieć, że była to pielgrzymka. Ale po kolei...

Rio w Polsce

Jestem winny wszystkim osobą przeprosiny, szczególnie tym, które w jakikolwiek sposób o mnie myślały. Zazwyczaj w ciągu miesiąca daję znaki życia. Tym razem lipiec był okresem, gdzie zupełnie odszedłem na bok. Zero postów na facebook'u, dosłownie parę sms-ów i odebrane kilka minut rozmów. Najlepiej to widać po blogu. Dzisiaj mija dokładnie miesiąc zerowej działalności w Internecie. Mam nadzieję, że wielu się stęskniło. Pomimo, że brakowało nowych materiałów, Pożyczalnię odwiedziło średnio kilkadziesiąt osób dziennie. Czas kończyć blogowe wakacje i wracać.

Najpierw pora na usprawiedliwienie. Prawie miesiąc trwała nasza wyprawa do Brazylii. Wyprawa to odpowiednie słowo. Podróż w jedną stronę to minimum 10 tys. kilometrów. Ogromne przedsięwzięcie logistyczne. Wymarzone odkrycie południowej części globu. Lecz przede wszystkim - pielgrzymka dotychczasowego życia. Najlepiej i w największym skrócie nasz pobyt w Brazylii zobrazują dwa zdania. W czasie naszego pielgrzymowania zobaczyliśmy Jezusa górującego ze wzgórza Corcovado. Jednak najważniejsze, że teraz możemy powiedzieć, że króluje On na wzniesieniu naszego serca. Oczywiście doświadczenie Rio będzie motywem przewodnim lipca, jak nie trzech następnych lat, aż do Krakowa.

Wiślica 2013

„Jestem piękniejszą wizją świata”. Czasami tak jest, że na drugi dzień wstajesz i zaczynasz podświadomie powtarzać jakieś słowa z poprzedniego dnia. Wynika to z tego, że wczorajsze chwile wiążą się z radością. Może jednak w tym beztroskim, porannym uśmiechu jest coś więcej. Myślę, że św. Marek przedstawia podobny obraz. Opowiada jak to do Jezusa przyprowadzają głuchoniemego.  Dotyka On jego uszu i języka. Na koniec mówi - „Effatha”, co znaczy „Otwórz się”. Obecni w Wiślicy powinni się domyślić, że takie same gesty wykonywaliśmy nad sobą podczas adoracji.

Fotoreportaż z Juwenaliów cz.2

W tych kilku, a u niektórych kilkunastu, dniach dużo się działo. Z jednej strony kultura - koncerty, występy, wieczory kabaretowe i teatralne, spotkania tematyczne. Z drugiej dobra zabawa - imprezy, grille, imprezy sportowe, konkursy, gry terenowe, spotkania ze znajomymi. Dla wielu to nie pierwsze takie wydarzenie. Inni podpatrywali starszych w corocznym świętowaniu. Jednak studenci podtrzymują ogólną wadę Polaków, że uczą się dopiero na swoich błędach. Gorzej jak po raz któryś nie wyciągają wniosków. Allen Carr'en, który pomógł wyjść z nałogu palenia milionom ludzi na całym świecie, nazwał takich ludzi „głupcami”. 

Juwenalia w pozycji pionowej

Cała gama kolorów. Tysiące ludzkich twarzy. Setki przebrań. Dziesiątki uśmiechów. Tak wyglądało miasteczko akademickie PśK 16 maja zapełnione masą studentów kieleckich uczelni. O 11 wyruszyła kolumnada przebranych ludzi w stronę centrum. Wszystko pod obstawą policji... Tak mógłaby zaczynać się relacja z kieleckiego pochodu. Jednak blog nie miał być odtwórczy. Miał mówić o rzeczach ważnych w niecodzienny sposób. Dlatego może warto spojrzeć na miniony czas z boku. Podsumować i wyciągnąć wnioski. Przecież Juwenalia we wszystkich polskich miastach już za nami.

Fotoreportaż z Juwenaliów cz.1

Cała gama kolorów. Tysiące ludzkich twarzy. Setki przebrań. Dziesiątki uśmiechów. Tak wyglądało miasteczko akademickie PśK 16 maja zapełnione masą studentów kieleckich uczelni. O 11 wyruszyła kolumnada przebranych ludzi w stronę centrum. Wszystko pod obstawą policji... Tak mógłby zaczynać się relacja z kieleckiego pochodu. Jednak blog nie miał być odtwórczy. Miał mówić o rzeczach ważnych w niecodzienny sposób. Dlatego jeśli chodzi o juwenalia ukaże się niedługo artykuł opisujący refleksyjnie miniony czas. Zostawiam was jednak z pierwszą (z dwóch) części fotoreportażu. Dla lubiących kreatywność ogłaszam konkurs. Należy dopisać ciekawe teksty do następujących zdjęć. Można wysyłać propozycje na maila: sebastian.banan@gmail.com. Nagroda niespodzianka... może i z niej zrobimy historię w fotoreportażu? Zdjęcia Benjamin Łotysz.

Juwenalia 2013

I się zaczęło!!! Współlokatorzy z akademików nie dają mi zapomnieć, że właśnie zaczęły się „Juwenalia 2013”. Myślę, że dzięki nim będę znał największe hity nadchodzących wakacji, a na pewno mogę śmiało startować do „Jaka to melodia”. Jednak chyba największe szanse miałbym w rumuńskiej edycji programu, bo średnio co godzinę zza okna słyszę któryś z hitów Sandu Ciorby. Więc z ręką na sercu zaświadczam, że klimat jest już odpowiedni.

Dla tych, którzy weszli na bloga szukając kalendarza „Juwenaliów 2013” zostawiam z rozpiską. Przy szukaniu propozycji zostawiam was przy, jak dla mnie tegorocznym hicie J2013, nowej piosence znanego z kabaretu „Z Konopi” Krzyśka Kubalskiego. Dla ciekawskich w najbliższym czasie kilka słów na temat święta wszystkich studentów.

Wyrwani z codzienności

Miniona majówka za nami. Miałem okazję w tym czasie wybrać się w Beskid Sądecki z dwoma duszpasterstwami akademickimi z Kielc. Trzy dni ciągłego chodzenia. Dwa noclegi w schroniskach. Pokonane prawie 60 km. Wspaniałe widoki, a jeszcze bardziej wspaniali ludzie. To wszystko pozwoliło oderwać się od codzienności i spojrzeć na swoje życie „z góry”. Natomiast widok „morza” chmur z którego wystawały pojedyncze wzniesienia - bezcenny. Będąc bliżej nieba nasuwało się jedno zapytanie - czy to właśnie jest wolność?

Miłą różnicą jest pobudka spowodowana ćwierkaniem ptaków, a nie jak zazwyczaj dźwiękiem budzika. Wstanie po 6 rano było dla nas wyzwaniem, zaś dla natury był to codzienny rytm. Marek Grechuta śpiewał, że „ptak w locie jest wolny”. Latanie od zawsze było symbolem wolności. Nasz kompozytor często zawierał w swoich piosenkach prawdy filozoficzne. Tak stwierdził - „Bo wolność - to nie cel lecz szansa”. Poszukiwanie prawdy o wolności powinniśmy rozpocząć od podpatrzenia naszej przyrody. Przecież ptaki nie dostały skrzydeł, żeby latać bez celu. To raczej szansa, by w czasie zimy uciec do ciepłych krajów, zbudować schronienie dla młodych, albo zdobyć pożywienie. Szansa, nie cel.

Ziemia Święta

Piotrek powraca ze swoimi spostrzeżeniami na bloga. Tym razem powodem do jego refleksji była pielgrzymka do Ziemi Świętej. Może warto chwilę się zastanowić, gdzie zaczęła się nasza wiara? 

W dniach 09.02 – 24.02.2013 miałem okazję przebywać na wycieczce pielgrzymkowo-wypoczynkowej w Izraelu i Egipcie. Z racji tematyki bloga będę opisywał pobyt w Ziemi Świętej. Odbiegnę jednak od zwykłego opisu na rzecz opisu problemowego. Z wielu miejsc jakie zwiedziłem w tym czasie, wezmę pod obserwację to miejsce, gdzie spłynęło 9/10 piękna i miłości tego świata, a zarazem 9/10 cierpienia – Jerozolimę. Opiszę skomplikowaną sytuację jaka tam panuję, a jest ona determinowana czynnikami: społeczno-religijnymi, etnicznymi i politycznymi.

Walc wiedeński

 Akcja Wiedeń cz. 1

                Oglądając programy typu „Taniec z gwiazdami” zawsze dochodziło do momentu, gdy pojawiała się „klasyka”. Na słowa walc, quickstep, fokstrot dostawałem nagłego zwiększania się wagi moich powiek. Złe nastawienie spowodowało, że tańce standardowe stawały się możliwością patrzenia, co prezentują w tym czasie inne stacje. Jako szary widz potrzebowałem akcji, emocji i szybkości. Za szybki, za głupi.

Na obiedzie u Benedykta XVI

 ...prawie. Opuszczając Rzym.

Taizé Roma cz. 4

                 Przyjeżdżając do Wiecznego Miasta nie poczułem się jak Russell Crowe. Nie byłem w Koloseum, ale widok oświetlonej areny daje dużo do myślenia. To co łączy filmowego Maximusa z Taizé to prawda o wolności. Jest to jedna z podstawowych potrzeb człowieka. Dążymy do niej, a dla wielu jest nieosiągalnym marzeniem. A co mnie łączy z gladiatorem? Na pewno nie muskuły. Raczej moja ulubiona cecha, że nawet po największym upadku staram się wstać.

                Chciałem rozpocząć od elementu Włoch, którego nie poruszyłem. Mianowicie chodzi o zabytki. Rzym to miasto wspomnień. Przepełnione kulturą. Mieliśmy okazję być w czterech bazylikach większych, Kaplicy Sykstyńskiej, Muzeach Watykańskich, Katakumbach św. Kaliksta, w wielu kościołach i bazylikach. Dla mnie szczególna była bazylika św. Sebastiana. Mniej istotne jest to, że tamtejszy proboszcz jest fanem muzyki gospel, która cichutko wybrzmiewała w środku. Bardziej w pustej bazylice dostąpiłem szczególnej łaski. Ale to wydarzenie zachowam dla siebie. Widzieliśmy również Koloseum, Forum Romanum, Zatybrze, Fontannę di Trevi, Wyspę Tyberyńską, Plac Hiszpański. Więcej już nie pamiętam, a wymieniam te miejsca, żeby potwierdzić, że marzenia się spełniają.

                Ostatnio jednak skończyłem na malutkim państwie - Watykanie. Właśnie tam czekaliśmy niecierpliwie na  spotkanie, które odbyło się 29 grudnia. Już chyba po godzinie 15 przyszliśmy na plac św. Piotra. Po odstaniu swojego, udało nam się zając miejsce w pierwszym sektorze dla „ludu”. Oczywiście było w nim kilka tysięcy ludzi. Skupmy się jednak na momencie centralnym.  Widok na żywo papieża jest bezcennym doświadczeniem. Właściwie można powiedzieć, że widzieliśmy go tylko w papamobile, a w trakcie modlitwy przypominał bardziej dużą białą kropkę. Powiedzcie to teraz 40 tysiącom młodych ludzi, którzy byli wtedy na placu.

                 Doskonale pamiętam moment, gdy Ojciec Święty przejeżdżał obok nas. Wchodząc na plac dostaliśmy wszyscy lampiony. Mieliśmy też miejsca siedzące. Czas mijał. Na koniec doszło do tego spotkania. Brat Adam mówił, ze spokojem, że przyjedzie, pomodli się i odjedzie. Jednak pierwszy stawał na krześle i machał lampionem, pozdrawiając papieża. Przyznaje się byłem drugi, zaraz za nim. Co więc sprawia, że Benedykt XVI przyciąga młodych? Do kogo mają się zwrócić owce jak nie do pasterza. Uśmiech dziecka na naszych twarzach to oczywiście oznaka radości, ale również bezpieczeństwa i wiary. To ostatnie było szczególnie ważne. Modlitwa ekumeniczna i adoracja Boga przez symbol światła. Ważny to moment, gdy stolica na kilka minut umilkła. Rzym ucichł. Liczyła się tylko ta chwila.

                 Niestety nie byliśmy na obiedzie u Benedykta XVI. Jednak moi koledzy mówili, że była szansa iść na pizzę z kieleckim biskupem Kazimierzem Gurdą. Wystarczyło go spotkać i powiedzieć, że jest się z Kielc. Im się udało. Dziękuję biskupowi w ich imieniu za jedzenie. W moim, że w ważnych momentach pielgrzymuje z młodzieżą. Jak już weszliśmy na temat jedzenia to chcę napisać świadectwo. 

                Mógłbym jeść pastę codziennie. Co drugi dzień pizzę, a wszystko popijać kieliszkiem wina. Trzeba chociaż raz spróbować jedzenia we Włoszech. Prostota przede wszystkim. Właśnie tak działała nasza ulubiona knajpka. 10 minut od naszej stacji metra - Marconi. Pracował tam imigrant z Egiptu. Dostał tam łatkę - Bruno Mars, bo go bardzo przypominał. Dzięki nam nauczył się parzyć herbatę, bo na południu to omijany napój. Właśnie w tym barze nawiązała się polsko-wietnamska przyjaźń. Wietnamczyk, który emigrował do Niemiec, miał na imię Ti. Fonetycznie go zapamiętaliśmy, bo sam chyba mówił - „że jak herbata”. Potwierdzając naszą nową znajomość zabraliśmy go do Asyżu. To był nasz ostatni dłuższy przystanek.

                 Po raz drugi odwiedziłem rodzinną miejscowość św. Franciszka. Ze spokojem na nowo odkrywałem przemierzone szlaki. Mieliśmy do dyspozycji tylko jeden dzień na poznanie tego kluczowego punktu Umbrii. We wrześniu tamtego roku czas był wydłużony do tygodnia. Najlepiej wyraził to jeden z naszych księży - „Zobaczyć Asyż i umrzeć”. Pokazuje to, że trzeba to miejsce zobaczyć na własne oczy. Bazylika św. Franciszka, bazylika św. Klary, rodzinne domy naszej „pary”, katedra św. Rufina, kościół św. Damiana, zamek Rocca Maggiore... wymieniać można długo. Wszystko zwiedza się podczas dłuższego spacerku. Wszystko oświetlone przepięknym słońcem.I jeszcze ten zachód słońca na początku stycznia. Bezcenne. Może warto spisać dokładniej te wspomnienia.

                Myślę, że tyle na ten moment wystarczy. W zapowiedziach miałem jeszcze napisać o pięknie Hiszpanek. Więc teraz napisałem. Ale dyplomatycznie dopowiadam, że najpiękniejsze są Polki. Do podsumowania czterech części świadectwa wystarczą tylko dwa słowa - było warto. Mam nadzieję, że nakreśliłem jak wyglądają Europejskie Spotkanie Młodych. A bardziej jak ja je przeżyłem. Pozostaje mi czekać na spotkanie z braćmi za rok w Strasburgu. Może też z wami. Z Tobą.

PS Wszystkie zdjęcia z cyklu  Taizé Roma pochodzą od Radka Czajora, Daniela Mazura i DA FRAncesco. Dziękuję szczególnie jednak wam, że czytaliście te wspomnienia z Rzymu. Dla mnie to była frajda podzielić się tym. Mam nadzieję, że dla was też.

Wszystkie drogi prowadzą do Rzymu

ale człowiek szuka tej jedynej

Taizé Roma cz. 3

                 „Wszystkie drogi prowadzą do Rzymu”. Okazało się, że Rzym przypominał już o sobie od kilku lat. Najpierw powrót ze „Światowych” w Madrycie. Nie udało się. Później, kilka miesięcy temu, tygodniowy pobyt z duszpasterstwem w Asyżu. Połowa osób pojechała wtedy do Wiecznego Miasta. Ja czekałem, aż przyjdzie Europejskie Spotkanie Młodych. Okazało się, że doczekałem Rzymu w odpowiednim momencie.

  

                Miesiące przygotowań. Wtorkowe spotkania na modlitwie Taizé u kapucynów. Po nich spotkania mające na celu przygotowanie się do wyjazdu. Wszyscy starali się, żeby się udało. Po czym 28 grudnia, o czwartej nad ranem, wyjechaliśmy spod kościoła św. Wojciecha. O tyle to ważna informacja, o ile pokazująca kto jechał. Duszpasterstwo FRAncesco, wspólnota Zarażę Cię Bogiem, Ruch Światło-Życie diecezji kieleckiej, kilku księży i kilka osób bez wspólnoty. Brzmi to jak wyliczanka kół różańcowych z Kielc. Jednak to tak naprawdę młodzi ludzie, głównie licealiści i studenci, myślący na poważnie o wierze. Mający wszelakie pasje, o często ogromnych talentach, którzy lubią poszerzać swoje horyzonty. Razem około 80 osób, plus autokary.

                Pierwszy przystanek tej wyjątkowej brygady to Klosterneuburg. Znajduje się tam zabytkowy kompleks klasztorny. Dzięki znajomością jednego z księży Dolna Austria przywitała nas nie tylko tradycją. Bardziej zapamiętałem z tego przystanku moment świętowania. Zostaliśmy ugoszczeni w podziemnej, kamiennej knajpce. Nareszcie po długich godzinach mogliśmy zjeść coś gorącego. Uwieńczyliśmy obiadokolację toastem. Oczywiście trunek pochodził z pobliskich winnic. Po załadowaniu pozostałych z deseru pączków ruszyliśmy dalej.

                 Po odwiedzeniu kilku stacji benzynowych przywitał nas właściwy przystanek. I to w dodatku jak. Wyjechaliśmy z zimy, śniegu i deszczu, a zastaliśmy słońce  i bezchmurne niebo. Optymizm podtrzymywał w staniu w kolejkach po zakwaterowanie. Nasze autokary wiodły prym w dostaniu się do polskiego punktu przyjęć. Dzieliliśmy się naszym uśmiechem z innymi. Rozkręcając uliczną imprezę wspólnym śpiewem. Po godzinach, które szybko minęły. Trafiliśmy do parafii pw. Gesu Buon Pastore, czyli Jezusa Dobrego Pasterza. Mieliśmy tam szansę poznać miejscową ludność. Oczywiście bardziej od sióstr zakonnych byliśmy zainteresowani dziewczynami, które nas przyjmowały. Wspomniałem już chyba, że Włochy to piękny kraj.

                 Mój i Mariusza nocleg przypadł w szkole św. Anny. Ważna to informacja z naszego punktu widzenia. Można tam było stać się prawdziwym mężczyzną. Śpiąc w kilku warstwach ubrań, okryty kurtką w ciepłym śpiworze. Podziemna sala gimnastyczna była również miejscem spotkań z Wietnamczykami, którzy emigrowali do Niemiec. Naszego krajowego sąsiada też zapamiętaliśmy. On i ona - dwójka wolontariuszy, którzy mieli „czuwać” nad nami. Ach te pamiętne rozmowy z kolegą zza Odry, można by westchnąć.  Szczególnie gdy prawie codziennie wracaliśmy spóźnieni. Wystarczyło, że było kilka minut po 22 i już ten wzrok. Ten chłopak jednak nie był najważniejszy. Bardziej interesowały nas dziewczyny z Gdańska, albo ludzie z kieleckiej oazy.

                 Zostawmy jednak na chwilę przyjemności. Nasz wyjazd miał charakter pielgrzymki. Tego też się trzymaliśmy. Pierwszego dnia szybko załatwiliśmy wszystkie formalności i ruszyliśmy na wieczorne modlitwy. Udało nam się, zapewne jako nielicznym, jeszcze przed tym pozwiedzać. Wychodząc ze stacji metra poczułem się jak gladiator wchodzący na arenę. Oślepił mnie blask z Koloseum, a po chwili byłem już gotowy na podbój miasta. Spacer w sercu starożytnego Rzymu przypomniał mi lekcje historii. Powinienem bardziej się do nich przykładać, bo widok ruin Forum Romanum zapierał dech. Łapiąc powietrze podziwiałem dzisiejsze centrum Europy.  

    

                Najważniejsze nasze spotkanie odbyło się 29 grudnia. Już chyba po godzinie 15 przyszliśmy na plac św. Piotra. Po odstaniu swojego, udało nam się zając miejsce w pierwszym sektorze dla „ludu”, który był najbliżej bazyliki. Plac pierwszego papieża stał przed nami otworem. Miejsce gdzie tworzyło się chrześcijaństwo. Tutaj otrzymywało nowy oddech. Dom papieży. Dzisiejsza stolica wiary - Watykan. 

PS Zdjęcia od Radka Czajora i Daniela Mazura. To świadectwo będzie miało swoją kontynuację w jeszcze jednym poście. Część IV będzie raczej ostatnia. I zakończymy etap rzymski. Chyba, ze ktoś ma jakieś pytania. Śmiało odpowiem w następnej części.

Bazylika św. Jana na Lateranie

czyli wspomninając

Taizé Roma cz. 2

 

               Pamiętacie przypowieść o siewcy? Ponad dwa tysiące lat później, ówczesne ziarno wydaje plon nawet ponad stokrotny. Problem w tym, że my tego nie potrafimy zobaczyć. Chciałbym pokazać jak moje oczy zobaczyły wspólnotę Taizé w Rzymie. Właśnie na Europejskich Spotkaniach Młodych widać coroczny owoc, który kilkadziesiąt lat temu zapoczątkował jeden człowiek.  Przesłanie tych spotkań sprowadza się do jednego. Cały nasz pobyt można by nazwać pokojem. Na koniec okazuje się, że jest on żywy. W nas samych.

                Rzym to tylko krótki przystanek na długiej drodze „pielgrzymki zaufania przez ziemię”. Miesiąc przed europejskim spotkaniem bracia odwiedzili Kigali w Rwandzie. Piszę o tym nie przypadkowo ponieważ prezent, który otrzymali to koszyk „agaseke” z nasionami sorgo. Po wiedzę na temat  trudnej sytuacji w Afryce odsyłam do Internetu. Ważniejsza jest jednak symbolika otrzymanych ziaren. Sorgo to oczywiście jedno z podstawowych źródeł pożywienia na południowym kontynencie. Oznaczają tam one często życie. Dla nas bardziej były małym znakiem nadziei. Na wieczornych modlitwach nasiona trafiły w ręce różnych mieszkańców Europy. Otrzymaliśmy je w celu siania ewangelicznego ziarna dalej.

                Każdy wieczór naszego pobytu w Rzymie uwieńczała wieczorna modlitwa. Miejsce spotkań też było wyjątkowe - bazyliki rzymskie, w tym wszystkie cztery bazyliki większe. Jedno z tych spotkań zapamiętałem szczególnie, a dokładniej było ono w sylwestra w Bazylice św. Jana na Lateranie.  Codzienna wieczorna modlitwa zaczynała się o 19:30. Pamiętam jak odnaleźliśmy naszą grupkę. Od razu na ucho zadałem br. Adamowi pytanie - Niech brat zgadnie kogo minęliśmy przy wyjściu? Zaraz pochwaliłem się, że widziałem br. Aloisa na odległość ręki. Po czym rozłożyliśmy kurtki na zimnej posadzce przybierając różne pozy i czekając. Spotkanie zaczynaliśmy śpiewem kanonów, które doskonale pozwalają „wejść” w modlitwę. Następnie wsłuchiwaliśmy się w czytania z Pisma Świętego.  Na tamten dzień przypadał wyjątkowy fragment. Pozostały mi z niego słowa „Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi” Dz 1, 7-8. Po ciszy, która jak dla mnie jest najważniejszym momentem modlitwy Taizé, brat Alois powiedział rozważanie. Mieliśmy akurat to szczęście, że właśnie 31 grudnia był z nami obecny następca br. Rogera. Na zakończenie został wspomniany dzień Pięćdziesiątnicy i wezwanie Chrystusa „Będziecie moimi świadkami aż po krańce ziemi”. Po tych słowach tradycyjnie odbyła się modlitwa wokół krzyża.

               Przybliżyłem wam jak wyglądają wieczorne spotkania modlitewne. Jednak tamtą modlitwę zapamiętałem bardziej z dwóch innych wydarzeń. Pierwszy z nich to adoracja krzyża. Moment kończący wieczór w bazylice to dłuższa chwila. Ponieważ w centrum mamy krzyż Taizé, który znajduje się prawie na posadzce. Żeby do niego dojść należy klęczeć i w takiej pozycji przesuwać się bliżej krzyża. Takie „poruszanie się” trwa około pół godziny. Najczęściej dłużej z powodu ilości chętnych. Po dosłownie „dopchaniu się” możemy dotknąć krzyża. Najczęściej ludzie, przy krzyżu naraz znajduje się ok. ośmiu osób, przykładają czoło do drewna. Ta chwila adoracji daje dużo. Szczególnie, że podczas całego naszego pobytu w Rzymie tylko raz doszedłem do krzyża. Wyjątkowa chwila daje dużo spokoju. Po czym patrzy się na przyszłość z ufnością.

  

               Po odejściu od krzyża należy kierować się w kierunku wyjścia z bazyliki. Jednak wtedy większość osób szła w przeciwnym kierunku. Mianowicie wśród modlących sie braci znajdował się brat Alois. Również i ja podszedłem do kierownika wspólnoty. Nic nie mówiłem. Chciałem zobaczyć tylko jego oczy, a właściwie przedtem o tym nie wiedziałem. Po otrzymaniu błogosławieństwa, brat uśmiechnął się do mnie. Odwzajemniłem tą radość, po czym nasze spojrzenia spotkały się. Po tej chwili mogę powiedzieć, że jestem spokojny o przyszłość wspólnoty. Ktoś kiedyś powiedział, że przez spojrzenie możemy zajrzeć do kawałka duszy. Ja zobaczyłem ogromny spokój, który jest początkiem drogi do pokoju. Wiara braci pozwala mi ten ich „spokój” włączyć do mojego życia.  Nie martwiąc się zbytnio o szukanie materialnych ziaren skupiam się bardziej na nasionach pokoju.

                Na koniec trzeba dodać, że w tych wieczornych spotkaniach był zawsze obecny Jezus. Niezależnie jak na niego spoglądamy, co o nim wiemy i jaka jest nasza wiara. Bez różnic naszych wyznań. Mogliśmy odczuć jego obecność. Rzucał do nas ziarno. Tylko od naszej gleby zależy czy i w jaki sposób przyjęliśmy. Ziarno Ewangelii... ziarno pokoju.